گروهی از بازماندگان جنگ سوریه که به پرتغال پناه برده بودند، برای بازسازی خویشتن جمعی خود به روایت‌گری پناه آوردند. مطالعه‌ی تجربه آنها نشان می‌دهد وقتی روایتگری در دل جمع شکل می‌گیرد، می‌تواند رنج را معنا کند و چشم‌اندازی تازه برای آینده بیافریند

راه التیام تروما، خلق روایتی‌ست که هنوز وجود ندارد. روایتی که قرار است در آینده بیاید و زبان زخمی در گذشته شود. تنها با درآوردن تجربه‌های مهیب از پراکندگی و بی‌شکلی، و قرار دادن آن‌ها در یک توالی زمانی و معنایی است که می‌توان به وقایع تروماتیک امکان بازشناسی داد

مردانگی‌های مراقب شکلی از هویت مردانه‌اند که به‌جای سلطه‌ورزی، بر همدلی، وابستگی متقابل، و مسئولیت‌پذیری عاطفی استوارند. این مردان نه‌تنها از کلیشه‌های سنتی مردانه فاصله می‌گیرند، بلکه با در آغوش‌گرفتن ارزش‌های مراقبتی، برابری جنسیتی را به‌گونه‌ای عمیق‌تر و انسانی‌تر پی می‌گیرند.

کنش سیاسی برای بسیاری از انسان‌ها نه فقط شکلی از اعتراض، بلکه شکلی از مراقبت از خود و دیگری است؛ راهی برای معنا دادن به زندگی، و گاه حتی راهی برای دوام آوردن در جهانی که بی‌تفاوتی را پاداش می‌دهد. تحقیقات نشان داده‌اند که «مولد بودن»، به معنای دغدغه‌ی بزرگ‌تر از خود داشتن، احساس خوشبختی را افزایش می‌دهد