روایت‌های ترومایی که زمانی صدای بازماندگان بودند، امروز به کلیشه‌هایی بدل شده‌اند که تجربه‌ی انسانی را در قالب نسخه‌ای یکدست و مصرف‌پذیر قالب‌ریزی می‌کنند؛ نسخه‌ای که می‌تواند میل به اندیشیدن، کشف و رویارویی با لایه‌های ناشناخته‌ی روان را کنار بزند و بیش از آنکه روشنگر باشند، خاموش‌کننده‌ باشد

تعلق‌داشتن صرفاً به معنای پیوند عاطفی با مکان یا جماعتی خاص نیست، بلکه احساس امنیت و پذیرفته‌شدن در کنار کسانی‌ست که بودن در میان‌شان ما را به خودمان پیوند می‌دهد. اما سیاستِ تعلق تلاشی‌ست آگاهانه، جمعی و هدایت‌شده برای ساختن نوع خاصی از این احساس—پروژه‌ای که تعیین می‌کند چه کسانی «حق دارند» احساس تعلق کنند، و چه کسانی بیرون از مرزهای «ما» تعریف می‌شوند

درمانگر نمی‌تواند فقط شاهد رنج فردی مراجع باشد و چشمش را بر نیروهایی که این رنج را در سطح اجتماعی بازتولید می‌کنند ببندد؛ روان‌درمانی اگر بخواهد اخلاقی باشد، باید به جای درمانِ بی‌سروصدای رنج‌ها، ریشه‌های ساختاری آن‌ها را هم هدف بگیرد—حتی اگر این ریشه‌ها به سیاست، اقتصاد، یا نهادهای قدرت برگردند

برای گفت‌وگو با دیگری، ذهن باید هم سوگیری داشته باشد و هم شهامت کنار گذاشتن آن را. گادامر می‌گوید این اساس مهارت «شنیدن» در حین مکالمه سیاسی است، مهارتی که ضرورت عاجل فضای سیاسی امروز است